รูเล็ตในวรรณกรรม

ลาบเล ปี 1801

“La Roulette, ou le Jour” ของลาบเล (Lablée) เป็นนวนิยายที่บังเอิญมีคำบรรยายเกมนี้ฉบับสมบูรณ์เป็นครั้งแรก ได้แก่ ห้องต่าง ๆ ใน Palais-Royal ศูนย์วงล้อศูนย์ช่องสีเขียวช่องเดียวที่ไม่มีเดิมพันจ่าย 1 ต่อ 1 โดเซน หรือคอลัมน์ใดครอบคลุม เป็นที่มาของความได้เปรียบของเจ้ามือ เรียกอีกอย่างว่าศูนย์เดี่ยว หรือ 0อ่านทั้งหมด →สองตัว ผังเดิมพันอุปกรณ์ผังเดิมพันตารางสำหรับวางเดิมพันที่พิมพ์อยู่บนโต๊ะ เรียกอีกอย่างว่าโต๊ะ สักหลาด หรือผ้าปูโต๊ะอ่านทั้งหมด → และคำขานของครูปิเย (croupier)บุคคลครูปิเย(croupier) ดีลเลอร์ที่โต๊ะรูเล็ตอ่านทั้งหมด → นี่คือแหล่งข้อมูลปฐมภูมิเรื่องต้นกำเนิดของรูเล็ต และแทบไม่มีใครอ่านมันในฐานะนวนิยาย ซึ่งก็คงสมควรแล้ว

ดอสโตเยฟสกี ปี 1866

ดอสโตเยฟสกี (Dostoevsky) บอกให้จด “The Gambler” จนจบใน 26 วัน เพื่อให้ทันสัญญาและใช้หนี้การพนันที่ก่อไว้ที่วีสบาเดินและฮ็อมบวร์ค ผู้เล่าเรื่องคืออเล็กเซย์ ครูประจำบ้านของครอบครัวรัสเซียที่ “รูเล็ตเทนบูร์ก” ซึ่งได้เงินก้อนโตจากโต๊ะพนัน แล้วเสียมันไปพร้อมกับตัวตนของเขาเองตลอดเรื่อง คำบรรยายถึงโต๊ะ ระบบที่ผู้เล่นใช้ ความมั่นใจว่าการออกติดต่อกันต้องจบลง และความรู้สึกว่าการชนะคือการหยั่งรู้ คือบันทึกเรื่องเหตุผลวิบัติของนักพนันที่ดีที่สุดในทุกภาษา เขียนขึ้นเกือบห้าสิบปีก่อนดำเดิมพันสีดำเดิมพันจ่าย 1 ต่อ 1 บนเลขสีดำ 18 เลข ภาษาฝรั่งเศส: Noirอ่านทั้งหมด →ออกติดต่อกัน 26 ครั้ง และหนึ่งศตวรรษก่อนเศรษฐศาสตร์พฤติกรรม

บาดฮ็อมบวร์คและคาสิโนเมืองสปารูเล็ตเทนบูร์กของดอสโตเยฟสกี

แธกเกอเรย์และเมืองสปา

“Vanity Fair” ของแธกเกอเรย์ (Thackeray) จบลงที่เบ็กกี ชาร์ป (Becky Sharp) ณ โต๊ะพนันในเมืองสปาของเยอรมนี และบทนั้นคือภาพร่างอันเฉียบคมว่าใครบ้างที่นั่งรอบวงล้อรูเล็ตในทศวรรษ 1840 ได้แก่ คนหมดตัว คนมีความหวัง คนเบื่อหน่าย และมืออาชีพ แธกเกอเรย์เคยเห็นมากับตา บาเดิน-บาเดินอยู่บนเส้นทางของนักเดินทางชาวอังกฤษทุกคน “Smoke” (1867) ของตูร์เกเนฟ (Turgenev) ก็มีฉากอยู่ในห้องเดียวกันนั้น

แจ็ก ลอนดอน ปี 1912

“Shorty Dreams” เรื่องสั้นในชุด “Smoke Bellew” เป็นงานนวนิยายชิ้นเดียวที่เขียนถึงผู้เล่นรูเล็ตที่ชนะได้อย่างถูกต้อง เพราะผู้เล่นคนนั้นไม่ได้ใช้ระบบ สโมก เบลลิว ชาวซานฟรานซิสโกที่ผันตัวมาเป็นนักแสวงหาทองในคลอนไดก์ นั่งลงที่โต๊ะรูเล็ตในร้านเหล้า Elkhorn ที่ดอว์สัน และเริ่มชนะคืนแล้วคืนเล่า ครั้งละ $3,500 ชอร์ตี (Shorty) หุ้นส่วนของเขาสรุปว่าตัวเองคงฝันไป นักพนันในดอว์สัน ซึ่งรู้จาก “พวกหัวกะทิด้านคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัย” ว่าระบบเดียวที่มีคือตัวรูเล็ตเอง จดสมุดเต็มเล่มเพื่อพยายามถอดรหัสการเดิมพันของเขาแต่ไม่พบอะไรเลย เพราะสโมกจงใจเปลี่ยนวิธีเล่น ครั้งหนึ่งถึงกับยอมแพ้เดิมพันเต็มลิมิตสี่สิบครั้งติดต่อกันเพื่อให้ภาพพร่ามัว

เจ้าของบ่อนสิบคนในเมืองลงขันกันตั้งแบงก์ $10,000 ในห้องหลังร้าน แล้วท้าให้เขามาสู้ เขาล้มแบงก์ได้ในชั่วโมงครึ่ง เมื่อต้องเลือกระหว่างลดลิมิตเหลือหนึ่งเซ็นต์หรือปิดโต๊ะ พวกเขาจึงถามว่าเขาจะขายระบบในราคาเท่าไร $30,000 เขาตอบ คนละ $3,000 จ่ายเป็นผงทองคำ และเขาจะสัญญาว่าจะไม่ใช้ระบบนี้ในดอว์สันอีก พวกเขาจ่าย แล้วเขาก็เฉลยให้ดู ถ้าปล่อยลูกบอลอุปกรณ์ลูกบอลลูกบอลขนาดเล็กที่ปล่อยให้วิ่งไปตามรางสวนทางกับโรเตอร์ ลูกบอลรุ่นใหม่ทำจากไอวอรีนหรือเทฟลอน ขนาด 18–21 มม.อ่านทั้งหมด →ขณะที่เลข 9 อยู่ตรงหน้าคนคุมวงล้อ 26 จะชนะ ถ้าเป็น 11 จะได้ศูนย์คู่รูปแบบศูนย์คู่ช่อง 00 ของวงล้ออเมริกัน การมีช่องนี้เพิ่มความได้เปรียบของเจ้ามือจาก 2.70% เป็น 5.26%อ่านทั้งหมด → ถ้าเป็นศูนย์คู่จะได้ 32 “มันไม่ได้เกิดทุกครั้ง แต่ส่วนใหญ่ก็เกิด” บิ๊กเบิร์ก (Big Burke) หยุดวงล้อ มองมัน มองเตาที่อยู่ข้างโต๊ะ แล้วก็สบถ วงล้อบิดเบี้ยวเพราะความร้อน มันไม่เคยเป็นระบบ มันคือวงล้อเอนเอียงแล็บวงล้อเอนเอียงวงล้อที่มีตำหนิทางกายภาพจนบางช่องมีความน่าจะเป็นสูงกว่า 1/37 พบได้ยาก ตรวจพบได้ก็ต่อเมื่อมีบันทึกการหมุนหลายพันครั้งอ่านทั้งหมด →กับชายคนหนึ่งที่สังเกตเห็น

ลอนดอนเคยใช้ชีวิตช่วงฤดูหนาวในคลอนไดก์ในปี 1897–98 และรู้จักร้านเหล้าเหล่านั้นดี เรื่องนี้เป็นบทเรียนการเล่นแบบได้เปรียบ (advantage play) ที่ครบถ้วน ราวห้าสิบปีก่อนทอร์ป คือ สังเกต จดบันทึก เดิมพันเซกเตอร์วงล้อเซกเตอร์ส่วนโค้งของช่องที่อยู่ต่อเนื่องกันบนวงล้อ ต่างจากกลุ่มเลขบนผังเดิมพันอ่านทั้งหมด → เปลี่ยนรูปแบบเพื่อไม่ให้เจ้ามือเห็นสิ่งที่คุณเห็น และขายก่อนที่พวกเขาจะย้ายโต๊ะ โจเซฟ แจ็กเกอร์ (Joseph Jagger) ทำสิ่งนี้จริง ๆ ที่มอนติคาร์โลราวปี 1880 ฉบับของลอนดอนตลกกว่า และคำบรรยายของนักพนันว่าทำไมระบบเดิมพันจึงใช้ไม่ได้ก็แม่นยำไม่แพ้สิ่งใดในเว็บไซต์นี้

รูเล็ตมอนติคาร์โลความเชื่อผิด ๆ: กลยุทธ์รูเล็ตที่ชนะทุกครั้ง

เฟลมมิง ปี 1953

“Casino Royale” ส่วนใหญ่เป็นเรื่องบาการา ที่โต๊ะรูเล็ต บอนด์เดิมพันโดเซนเดิมพันโดเซน(Dozen) 1–12, 13–24 หรือ 25–36 จ่าย 2:1อ่านทั้งหมด →แรกและโดเซนที่สองด้วยวงเงินสูงสุดของโต๊ะ ครอบคลุมสองในสามของผังเดิมพัน และในฉากนั้นชนะหกครั้งในเจ็ดครั้ง เฟลมมิง (Fleming) ให้บอนด์ตระหนักว่าการหมุนแต่ละครั้งไม่เกี่ยวกับครั้งก่อนเลย “กลยุทธ์เจมส์ บอนด์” ที่ขายกันทางออนไลน์ ซึ่งกระจายเดิมพันบน 19–36 ซิกซ์ไลน์ (Six Line)เดิมพันซิกซ์ไลน์(Six Line) หกเลขในสองแถวที่อยู่ติดกัน จ่าย 5:1 ภาษาฝรั่งเศส: Sixainอ่านทั้งหมด → 13–18 และศูนย์ ไม่ได้อยู่ในนวนิยายเรื่องนี้ และไม่อยู่ในหนังสือของเฟลมมิงเล่มใดที่เราตรวจดู ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ตั้งชื่อบอนด์ให้มัน เดิมพันทั้งสองแบบเสีย 2.70% บนวงล้อศูนย์เดี่ยว หมวดกลยุทธ์มีการคำนวณให้ดู

ลิมิตโต๊ะรูเล็ต

สารคดี

“The Eudaemonic Pie” (1985) ของโทมัส บาสส์ (Thomas Bass) เล่าเรื่องคอมพิวเตอร์ในรองเท้า และเป็นหนังสือฟิสิกส์รูเล็ตที่ดีที่สุดสำหรับผู้อ่านทั่วไป ริชาร์ด เอปสตีน (Richard Epstein) และสจวร์ต อีเธียร์ (Stewart Ethier) เขียนคณิตศาสตร์ฉบับจริงจัง “Beating the Wheel” (1983) ของรัสเซลล์ บาร์นฮาร์ต (Russell Barnhart) รวบรวมประวัติการเล่นโดยอาศัยความเอนเอียง ยังไม่มีใครเขียนหนังสืออ่านสนุกว่าทำไมระบบเดิมพันจึงล้มเหลว เพราะมันเขียนจบได้ในหน้าเดียว ซึ่งเว็บไซต์นี้มีอยู่แล้ว

กลุ่ม Eudaemons

สิ่งที่นวนิยายรู้

ว่าระบบเดิมพันคือวิธีทำให้รู้สึกว่าควบคุมได้ ว่าการชนะรู้สึกเหมือนความรู้ ว่าการออกติดต่อกันที่ไม่น่าจะไปต่อได้ก็ไปต่อ ว่าผู้เล่นคนเดียวที่ชนะจริงคือคนที่พบความผิดปกติของวงล้อ และเขาควรรีบขาย ว่าโต๊ะพนันคือที่ที่ตัวละครแสดงว่าตัวเองเป็นใครเมื่อผลลัพธ์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเขา คณิตศาสตร์บอกสิ่งเดียวกันด้วยตัวเลข แต่นักเขียนนวนิยายบอกไว้ก่อน

คำถาม